Mijn weg terug naar mezelf
Mijn leven was gebouwd rondom wie ik dacht dat ik moest zijn.
Het voelde alsof ik mezelf in een mal probeerde te persen waar ik eigenlijk niet in paste. Maar ik dacht dat die constante angst, druk en onzekerheid er nu eenmaal bij hoorden. Een andere optie zag ik niet, dus hield ik het vol. Lang.
Totdat alles ineens leek in te storten en ik niet anders kon dan stilstaan en eerlijk kijken: Leef ik dit leven eigenlijk wel voor mezelf?
Alles moest perfect.
Als je me een beetje kent, dan weet je dat ik bijna altijd een glimlach op mijn gezicht heb. Maar vanbinnen voelde het vaak heel anders. Zodra het ging over presteren, ontspanning of fouten maken, werd het zwaar. Ik nam het leven veel te serieus.
​Alles moest perfect en ruimte voor fouten was er niet. Ik had het gevoel mezelf constant te moeten bewijzen; 6 dagen in de week sporten, gezond eten, geen junkfood, altijd "leuk" en interessant zijn, altijd het goede antwoord hebben, iedereens' behoeften anticiperen en vooral niet tot last zijn.​
​
En elke keer dat het niet lukte, voelde dat als een bevestiging van mijn grootste angst: "Zie je wel, ik ben niet goed genoeg." Hoe harder ik mijn best deed, hoe meer ik mezelf kwijtraakte.
Alles wat ik deed voelde als een test
De druk die ik op mezelf legde, werkte verlammend. De angst om fouten te maken zorgde ervoor dat ik kansen aan me voorbij liet gaan, steeds vaker in uitstelgedrag verviel en me angstig en oncomfortabel voelde in sociale situaties, want ook hier legde ik veel druk op mezelf. Ik voelde me vaak onzeker en twijfelde veel aan mezelf.
Dit resulteerde in een hoop frustratie, schuldgevoelens en het uitblijven van de resultaten waar ik zo naar verlangde. Ik zat in een vicieuze cirkel waar ik niet uit zou komen als ik mijn denkwijze niet zou veranderen.
Ik leefde vanuit angst
Ik begon te beseffen dat mijn drang naar perfectie geen toeval was. Het was mijn manier om controle te houden. Het was een coping mechanisme om de angst voor afwijzing, teleurstelling en kwetsbaarheid te vermijden.
Zolang ik presteerde, dacht ik veilig te zijn. Zolang ik het goed deed, kon niemand zien hoe onzeker ik me vanbinnen voelde.
Maar onder al dat streven en aanpassen, zaten diepere angsten. De angst om niet genoeg te zijn. De angst om tot last te zijn. De angst om echt gezien te worden, met alles erop en eraan.
​
En misschien nog wel het meest: de angst om niets meer waard te zijn als ik niet meer zou voldoen aan het beeld dat ik van mezelf had opgebouwd.
​
Toen stortte alles in
Ik deed mee aan Kamp van Koningsbrugge. Een droom, dacht ik. Maar het eindigde anders dan ik had gehoopt. De maand voor vertrek was allesbehalve rustig. Mijn agenda puilde uit, maar in plaats van ruimte maken, bleef ik alles doorduwen. Trainen, werken, masterclasses geven, afspraken, ik wilde alles tegelijk doen. En vooral: niemand teleurstellen.
Ik sliep amper en had een constant gevoel van paniek, maar ik negeerde het. Eenmaal in het programma had ik niets meer om te geven. Ik gaf het als eerste op. Het schuldgevoel en de schaamte drukte zwaar. Eindelijk had ik kunnen laten zien hoe mentaal sterk ik was en ik had het verpest. En heel Nederland zou het zien.
In diezelfde week gingen ook mijn ouders uit elkaar en ontnam een goede vriend zichzelf van het leven. Kort daarna eindigde mijn relatie van 7 jaar. En toen ik maanden later weer wat opkrabbelde, belandde ik in een toxische relatie waarin ik mezelf volledig kwijtraakte. Alle houvast viel weg. Ik stortte in. Ik had mijn eigen behoeften en emoties mijn hele leven zorgvuldig onderdrukt en focuste me vooral op de gevoelens en behoeften van de mensen rond me, maar dat ging niet langer. En er bleef nog maar één keuze over: Eerlijk worden naar mezelf. En stoppen mezelf steeds in de steek te laten.
Thuiskomen in mezelf
​
Zonder ze weg te duwen of te intellectualiseren, ik leerde stapje voor stapje mijn gevoelens te vertrouwen. Ik leerde te luisteren naar wat mijn lichaam me probeerde te vertellen.
Ik ontdekte dat ik al die tijd leefde in lijn met wie ik dacht dat ik moest zijn - sterk, succesvol, gedisciplineerd, interessant, maar dat ik daarmee mijn werkelijke behoeften en verlangens had weggestopt.
Ik moest mezelf opnieuw leren kennen. En langzaam kwam ik weer terug in contact met mezelf. Met mijn grenzen, mijn gevoelens en emoties. Met mijn verlangens. Met mijn zachtheid. En met het vertrouwen dat ik mezelf niet hoef te bewijzen om me waardevol te voelen. Het bracht me terug naar wat echt is: leven vanuit verbinding en vertrouwen, niet vanuit bewijsdrang. Kiezen voor wat klopt vanbinnen, in plaats van wat ‘klopt’ aan de buitenkant.
Weer leven vanuit rust en vetrouwen?
Voel jij ook die constante druk om te moeten presteren, perfect te zijn en het voor iedereen goed te doen? Die twijfel aan jezelf die maar niet weggaat, terwijl je verlangt naar rust, vertrouwen en echt jezelf zijn?
Klik hieronder voor meer informatie over wat ik hierin voor jou kan betekenen.
